Ramowy charakter Konwencji Karpackiej

Konwencja Karpacka (tak jak Konwencja Alpejska) jest konwencją ramową, nie ustanawia zatem konkretnych, łatwo egzekwowalnych zobowiązań, lecz wyraża wolę współpracy Stron na rzecz osiągnięcia uzgodnionych w Konwencji celów ogólnych oraz określa cele polityczne, zasady współpracy i obowiązki Stron. Dlatego wdrażanie Konwencji Karpackiej wymaga przyjęcia tematycznych protokołów określających szczegółowe zobowiązania Rządów umawiających się Stron w poszczególnych dziedzinach.

 

Celem przyjęcia protokołów tematycznych do ramowej konwencji jest rozwinięcie jej ogólnych postanowień, przez określenie priorytetów, zakresu współpracy oraz szczegółowych zobowiązań Rządów umawiających się Stron w poszczególnych dziedzinach objętych ramową konwencją. Protokoły tematyczne do ramowej konwencji mają taki sam jak sama konwencja status wiążących jego Strony aktów prawa międzynarodowego.

 

Protokoły tematyczne i strategiczne plany działań lub strategie na rzecz ich wdrażania stanowią prawną podstawę do współpracy Stron w danej dziedzinie, oraz podejmowania przewidzianych tymi dokumentami działań, zarówno w skali międzynarodowej (w ramach międzynarodowych grup roboczych, konsorcjów projektowych i partnerstw strategicznych), jak i na terytorium poszczególnych Stron Protokołu.

Serwisem opiekuje się Centrum UNEP/GRID-Warszawa